Żydzi w Radzyniu Podlaskim posiadali dwa miejsca pochówku. Tak zwany stary cmentarz żydowski znajdował się pomiędzy ulicami Zabielską, Cichą i Chomiczewskiego. Icchak Cnaanii Kopeck na kartach "Księgi Pamięci Radzynia" tak opisywał tą nekropolię: "Za ogrodzeniem (.....) rozciągał się stary, opuszczony i zaniedbany żydowski cmentarz z prostymi, kamiennymi nagrobkami. Stały tam dwa groby słynnych zmarłych, wzniesione w formie małych budynków". Nekropolia ta została zniszczona, jej teren przeznaczono pod zabudowę miejską.

W początkach XX wieku miejscowa gmina wyznaniowa założyła drugi cmentarz, zlokalizowany przy ul. Lubelskiej. Uprzednio wzmiankowany Icchak Cnaanii Kopeck wspomina, iż "nowy cmentarz znajdował się około dwóch kilometrów od miasta, przy drodze wiodącej do Czemiernik. Prości ludzie złorzecząc mawiali czasem: "Powinieneś już iść na czemiernicką drogę", mając na myśli cmentarz". Również tą nekropolię zbezczeszczono w czasie drugiej wojny światowej. Proces dewastacji trwał także w latach PRL - wiele płyt nagrobnych padło łupem złodziei i zostało wykorzystanych jako płyty chodnikowe czy tarcze szlifierek.

W pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych XX wieku dzięki inicjatywie podjętej przez Pesacha Tunkielszwarza i współpracy Żydów pochodzących z Radzynia Podlaskiego oraz miejscowych władz, teren nekropolii uporządkowano i ogrodzono. W dniu 16 sierpnia 1995 r. na cmentarzu odsłonięto obelisk, poświęcony ofiarom Holocaustu. Na pionowej, stylizowanej na macewę płycie wyryto Gwiazdę Dawida oraz napis w językach hebrajskim, polskim i angielskim o treści: "Ku wiecznej pamięci Żydów Radzynia, wymordowanym przez nazistów w latach 1939-1945. Cześć ich pamięci! Cmentarz ten, założony z początkiem 20-go wieku, służył gminie żydowskiej do 1941 roku".